اعترافات

در پاسخ دوستانی که میپرسند چطور خبرنگار تلویزیون شویم باید عرض کنم که  

1 - حتما در باشگاه خبرنگاران جوان ثبت نام کنید با این کار هم همسایه تلویزیون میشوید و هم رایگان کار یاد میگیرید . 

2 -در رشته های علوم انسانی ، به ویژه ارتباطات درس بخوانید ، البته کتاب و روزنامه هم فراوان بخوانید 

3 - حتی اگر شده به رایگان برای یک خبرگزاری یا نشریه خبر ، گزارش و مقاله بنویسید 

4 - گوش به زنگ باشید که کی درهای تلویزیون برای استخدام باز میشود 

5 - البته  اگر میانبر خاصی  بلدید به هیچ کدام از این توصیه ها هم توجه نکردید ،  نکردید 

اما در پاسخ دوستانی که میپرسند خوب است که خبرنگار شویم یا نه ، باید عرض کنم  ، به هوس شهرت و پول به این حرفه نیایید ، رسیدن به این دو در بازیگری و خوانندگی و از اینجور کارها بهتر حاصل میشود اما اگر سرتان برای سیاست و استرس درد میکند ، راه خوبی انتخاب کرده اید ، بفرمایید 

خدا بزرگ تر از ادراک انبیاست

حسین پناهی با کمی تغییر

خیلی وقت است در راهیم و نمیرسیم ، راننده های قبلی را با فحش و لگد بیرون انداخته ایم ، بعضی مسافران معتقدند باید " اتوبوس " را هم عوض کنیم ، ساعتی نیست که مسافران در حال مجادله و منازعه و کتک کاری نباشند ، به زودی راننده جدیدی پشت فرمان مینشیند ، منتها نمیدانم چرا هرچه میگردم " مقصد " مان را روی نقشه نمیبیننم ، فکر کنم باید " نقشه " را هم عوض کنیم

میترسم ، وقتی که میبینم ، شاعران سیاستمدارانه شعر میگویند و سیاستمداران شاعرانه سخن میگویند

دیدن واقعیت " عریان " تاب فراوان میخواهد ، بهتر که  لباس مختصری  " پوشیده  " باشد

دلمشغولی این ایام من به بار نشست و شنبه چهارم شهریور ماه از پایان نامه کارشناسی ارشدم با عنوان " مقایسه مفهوم سنت در اندیشه سیاسی سید حسین نصر و داریوش شایگان " دفاع میکنم

 نوشتن این پژوهش اوقات دلچسبی فراهم آورد که طعم خوش آن از خاطرم نمیرود و به عکس تصور عموم که پایان پایان نامه را همسان خلاصی میبینند برای من این پایان نامه چون فرزندی است که تازه به دنیا آمده و بزرگ کردنش آغاز یک  لذت پایان ناپذیر است

تعارف نمیکنم ، که شاید اگر به خودم بود همه اوقات کنار اقیانوس خروشان فلسفه مینشستم و از این عظمت شگفت روحم را سیراب میکردم که فکر میکنم اگر ادبیات و فلسفه نبود جهان بی نهایت  خالی و ترسناک میشد

دست تکان ميدهي  از دور يا لبخند ميزني  به شيريني تمام وقتي مرا ميبيني  ،‌  ميايي  جلو دست روي شانه ام ميگذاري  و مرا غرق يک دنيا لطف ميکني  ، اينجا و آنجا برايم پيغام ميگذاري به مهر و يا حتي از دستم گلايه ميکني  ،‌يا آنقدر مرا به برادري حساب ميکني  که دردهايت را با من قسمت ميکني

خواستم عرض کنم ، تمام رنجهاي روح من به يک رضايت تو آرام ميشود ، تمام دلخوشي من اين است که با همه کم کاريها تو از من راضي باشي و بداني که اگر کار درخوري نکردم براي التيام غصه هاي تو ، نه از اين بابت بود که نخواستم ،‌....نتوانستم ....همين ...ممنون

همينکه روزها ميشه که به روز نميشي يعني به روزي اما کسي صداتو نميشنوه

کنار نظرات تاييد نشده عددي وجود دارد که نشان ميدهد کامنت در آن موجود است اما وقتي کليک ميکني پيام ميدهد که " موردي يافت نشد " ، هر لحظه به رنگي بت عيار درآمد .....

حدود هفتاد سال پیش شبه جزیره کره به دو قسمت تقسیم شد ، نیمه شمالی در حوزه بلوک شرق قرار گرفت و نیمه جنوبی در حوزه بلوک غرب ، طی این هفتاد سال مردمی که از هر جهت شبیه هم بودند و سرزمینی که یکپارچه بود به دوکشور تبدیل شد که میشود گفت اکنون از هیچ نظر هیچ شباهتی به هم ندارند ، دغدغه من این نیست که کدام کره خوشبخت تر است یا سیاستهای دولت کدامیک از این کشورها مقبول تر است ، دغدغه من این است که نقش دولت ها را به عنوان موتور محرکه تغییر دریابیم

 هیچ متغیری در حرکت  کشورها به سمت توسعه موثر تر از حاکمیت و حاکمان نیست ، فرهنگ و تاریخ و آداب و رسوم و غیره همه تحت لوای اراده دولتها قابل تغییر است . دولتها میتوانند فرهنگ تازه بسازند ، بر فرهنگهای پیشین غلبه کنند ، اداب و رسوم جدید بیافرینند ، بر بستر اداب و رسوم گذشته خیمه بزنند ، مردم را سالها تحت لوای باورهای تازه یا کهنه یا کهن به عقب ببرند یا به سمت جلو بکشانند ، برای تغییر وضعیت جوامع موتور محرکه ای عظیم تر از حاکمان سراغ دارید ؟

صدرا تازگيها تابلوي توقف ممنوع و ورود ممنوع رو  يادگرفته ، امروز يکي از اين تابلوهاي سبز  که جهت مسجد رو نشان ميده به من نشان داد و پرسيد : "بابا اين تابلوي  مسجد ممنوعه ؟ "

در یک تابلوی زیبا از یک روستای زیبا ، چوپانی زیر درخت سرسبزی مشغول نواختن نی است ، آن سو تر گوسفندان در مرتعی سرسبز چرا میکنند ، از دود سفید دودکش کلبه ای در روستا میشود  گرمای مطبوع اجاق خانه را احساس کرد ...اسلاوی ژیژک میگوید : این تابلو وافعیت روستا نیست ، تصور ذهنی یک نقاش فئودال از یک روستاست و گرنه روستای واقعی هیچ وقت این همه " امکان " و " مزیت " و  " برتری " را یک جا کنار هم ندارد ، روستای واقعی تصویر مرکبی است از زیبایی و رنج 

تصویر ذهنی انسان مدرن هم از سنت گاهی شبیه همان تابلوی زیباست ، دیگر دسترسی به سنت محض غیر ممکن شده است ، این سنت دست چین شده که در خانه اغنیاء در قالب گلیم و کوزه و تابلو فرش نمودار شده ، چیزی است شبیه همان تابلوی نقاشی

پيرزني که به عصا تکيه کرده  و خياباني که اميد رسيدن تاکسي در آن نيست پاي مرا ميبرد روي پدال ترمز

-خير ببيني مادر ، هيچ کس سوارم نميکنه ، مسلموني رفته از اين مردم

-سلامت باشي مادر ، حالا کجا ميري ؟

-روضه

-کجا هست محل روضه

-يادم رفته ، ...کجا بود خدايا

-وحشت زده پرسيدم : يعني شما آدرسشو نداري ؟

-داشتم ، يادم رفت ، فقط ميدونم " مليحه خانوم " اونجا روضه ميخونه

همراه بانوي سالخورده دربه در کوچه و خيابانيم ، به هر بانوي نورانيي که ميرسيم ميپرسيم " اونجا که مليحه خانوم روضه ميخونه ميدونيد کجاست ؟" ....به هر پرچمي که بالاي در خانه اي آويزان است به دقت نگاه ميکنيم شايد در و ديوار به چشم مسافر اشنا بيايد ،‌بالاخره ....ميرسيم .....بانوي قامت خميده ميرود به شوق شنيدن روضه مليحه خانوم و من روي آن همه وعده دعايي که به من داد حساب ميکنم ، به خيابان اصلي که برميگردم ، پيرمردي دست تکان ميدهد ، توي دلم ميگويم ، شرمنده پدر ،‌سهم مسلمانيم راداده ام من

کتابخانه دیجیتال کتابخانه ملی را که نگاه میکردم برخوردم به لینک ده گزینه برتر ، یعنی ده کتابی که بیشترین بازدید کننده را در این کتابخانه دیجیتال داشته اند ، مشتاق شدم بدانم ، عناوینی که فرهیختگان ما بیش از همه مشتاق خواندن آنها هستند چیست ،هشت کتاب از ده کتاب برتر اینهاست

قرابادین حکیم شفایی ، رساله ای ناشناخته در سحر و طلسمات ، دستور معما ، مفاتیح المغالیق ، عجائب المخلوقات ، رساله در رمل ، زبده الرمل ، قرابادین مجمع الجوامع

لابد برای دانشمندان علوم غریبه ، هر کدام از این کتب بسیار ارزشمند است و خواندنی اما شگفتی من از این است که  چه شده که هشت کتاب از ده گزینه پربیننده کتابخانه دیجیتال ملی ایران در حوزه رمل و طلسم و راههای گشودن گره های ناگشودنی است . به خودم گفتم چه خام اندیش بودیم که خیال میکردیم عالمان علوم غریبه اصولا اهل وب گردی نیستند ، نگو آخر اینترنت بازی خود حضراتند با این حساب  ، یا شاید این نیست و  در کار فرهیختگان و کتابخوانهای این مملکت یک گره ناگشودنی افتاده که جز به دانش رمل و اسطرلاب باز نمیشود یا شاید جماعت  اهل علم  از بس که دیده اند سکه اشان از اعتبار افتاده ،  وهم برشان داشته که شاید کسی برایشان طلسمی نوشته ، افتاده اند در پی آب باطل السحر و  مشتاق شده اند علوم انسانی و تجربی را یک طرف بگذارند و دست به دامان علوم غریبه شوند،که گفته اند " شود آیا که خرامان ز درم بازآیی ..گره از کار فروبسته ما بگشایی ...

یک مطلب بلند و بالا نوشتم و دکمه ارسال را زدم .... پیام خطا آمد که خطایی پیش آمده و برای دیدن دوباره مطلب دکمه بازگشت را بزنید ، وقتی زدم ، یک صفحه سفید آمد و تیتر مطلب قبل که الان این بالاست ، ...یعنی نوشته ام را به باد فنا داد این بلاگفای نامرد ، پستم را حلالت نمیکنم بلاگفا که اینقدر آدم را خون دل میدهی ..........

 وقتی به این  فنجان نیمه خالی روی میز نگاه میکنم در چشمم ظرف مدوری میاید که در آن میشود چای نوشید ، همین ، اما مگر این نیست که  من برای شناخت این فنجان دارم ان را از صافی این " عقل " عبور میدهم که سالهاست از دانسته ها و پیش فرض ها و تعریف ها و توهم ها و هشدارها انباشته است . این عقل که باکره نیست ؟ هست ؟ آنقدر در این سی و هشت سال به هرکه رسیده ، چیزی شنیده و چیزی دیده که حالا حکم آدمی را دارد که کوهی از بار را در دست دارد و از لای آن همه بار و بنه دارد به دنیا نگاه میکند

حالا اگر بشود باروبنه سی و هشت ساله عقل را زمین بگذارم و دوباره به این فنجان نگاه کنم نکند چیز دیگری ببینم ! نکند یکباره این فنجان ساکت سرد بی معنا ، کوهی از معانی را در برابر م بگشاید ، نکند با پوزخند نگاهم کند که چقدر ساده بودم که این همه اسرار نهفته در آن را درنمیافتم ، نکند یکباره سر بگردانم و دریابم این جهان جای دیگری بود و من نمیدیدم ، حرف دیگری داشت و من نمیشنیدم ، ....نکند این فنجان یکباره نهاد ناپیدای ناآرامش را در برابر من اشکار کند ، نکند در جان این فنجان ، رازی است که از چشم من پنهان است ، بعد فکر میکنم خب همین لاطائلات از مجرای همین عقل باردار ناباکره به ذهنت خطور کرده دیگر ، نیست ؟ پس منتظر ظهور کدام جهانی در برابر خویش ؟ این سئوال بزرگ دارد عذابم میدهد که  ایا جهان چیزی جز آن است که " زندگی " کرده ایم ؟.....

میگویند وقتی شمس در آسمان دل مولانا طلوع کرد به او فرمود که دیگر متنبی نخوان ، ..چگونه مولوی متنبی نخواند آخر پدرآمرزیده ، تمام عشق این شیخ همین شعرهای شاعر عرب است ، ...تمام عشقش هست که هست ...همین که چسبیده ای به این چهار کلمه یعنی آزاد نیستی ، با لگد بزن زیر آن کتاب و رها شو ...لابد اگر خشک مغزی مثل من از آنجا رد میشد به سرعت این دستور را در فهرست دستورات صوفیه میگذاشت که بلی ...متنبی اگر میخوانی بگذار کنار و از فردا پیروان خودشیرین راه می افتادند در خیابانها که هر چه کتاب متنبی است از بازار جمع کنند و یک انجمن درست میکردند که با خود متنبی و کتابهاش و آبا و اجدادش مقابله کنند و بعد دو تا انجمن درست میکردند که مضرات متنبی خواندن را احصا کنند و الی آخر ....مادرمرده شمس میخواست یک زندان را خراب کند ، یاران از خرابه های آن زندان هزاران زندان تازه میساختند ....

اگر دیوار این مدرسه کمی کوتاهتر بود ، قلاب میگرفتم که غزالی اول و در پیش من ، جان به دربریم از این کهنه مدرسه ، جان به دربریم از این شیخوخیت متصلب پر از دلهره ، رها کنیم خویش را با مولوی در خیابان پشتی این همه نام

با انالحق گفتن منصور سرسازگاری ندارم به هیچ ، با جنید و بغداد و ان خانقاه کهنه از یاد رفته کاری ندارم  ، نه اینکه پشت سر بگویم ، آن شب که کنار دجله نشستم تا نیمه شب ، به پاره های سوخته تن برباد رفته آن بزرگمرد همه چیز را گفتم ،  من کلاهم به بسطام اگر بیفتد سراغ از بایزید نمیگیرم ، من دلم چراگاه آهوان که هیچ ، چراگاه اسبان و استران شده است ، این دل است یا ده است که من دارم با این همه مرغ و خروس که درآن میچرد ، با این همه زمین سوخته ، با این مردم غریبه ، با این شلوغیهای سر چراغ که گوش ادمی را کر میکند ، با این بازار مکاره که نمیشود سر بی سودا داشت دران ، یا امن رفت و امان برون شد ، یکی سر از حجره شب برون آرد و بگوید این دل است یا ده ، بگوید ایمانم زیر پای که مانده که چنین از هم پاشیده ، رویایم در کدام رودخانه افتاده ، چه شد مرا که شدم امام این جماعت ، چه شد مرا که دلبسته صدای تق و توق این همه نعلین شدم و به آواز این همه کفش ، خودم را از صف نعال کشیدم به صف رجال ، .....بیا برو از قلاب من بالا ، امام غزالی ، ... برو ،