غروب بغداد که میرسد انگار سقف آسمان از انچه هست کوتاهتر میشود ،انگار هلی کوپترها می ایند نزدیک زمین که صدای غرششان را به رخت بکشند،انگار صدای آژیرهای پیاپی در گوشهای خیابان زوزه میکشد

انگار تمام بغداد دارد لحظه های انفجارهای امروزش را مرور میکند یا دارد با خودش فکر میکند فردا را چگونه باید زنده بماند

دوباره برای خودت مرور کن اصلهای نانوشته زنده ماندن را ،و یادت باشد فردا اینجا نروی ،انجا نروی ،اینکار را نکنی ،ان کار را نکنی ،مراقب باشی که کسی نفهمد اهل کجایی ،مراقب باشی که گول جاده را نخوری ،مراقب باشی اگر صدایی شنیدی به سحر صدا از گوشه خانه ات بیرون نزنی

نشسته ام و دارم چرتکه می اندازم روزهای رفته بغدادیم را و می بینم واااااااییییییی چقدر زیارت و اشک بدهکارم به این همه ضریح نورانی که دو قدمی من است ،واااااااییییییی چقدر غروب دجله بدهکارم به زندگی ،چقدر تاریخ دارد کنار دستم میجوشد و من در جغرافیای کوچک این چهاردیواری اسیرم ،چقدر سفرنامه نانوشته دارم ،چقدر گپ زدن های دلنشینم با مردمان کوچه وبازار زیر صدای غرش این هلی کوپترها گم شد

و میبینم ،من  به نورانیت سرزمین دلشکستگیهای امامانم ،به ده هزارسال تاریخ بین النهرین ،به بابل که یک ساعت با من فاصله دارد به همین مدرسه مستنصریه که دو قدمی من است ،به غروب غم انگیز فرات که نامش هم جانم را میخراشد ،به ان ضریح که برای در آغوش گرفتنش بیتابم و اصلا به زندگی که این روزها به نفس تنگی افتاده  بدهکارم ،چقدر هم بدهکارم