اعترافات

mdelavari — Sat, 17 Oct 2009 19:11:44 GMT

* حوصله داشتید اگر ، فردا یکشنبه گزارش " درخت میخ " را از بیست و سی ببینید

mdelavari — Fri, 16 Oct 2009 21:22:24 GMT

از راه میرسد خیس و خسته از گرما و با دلی که از ترس در آشوب است که نکند کسی از نقشه اش با خبر شده باشد

خود را تا میانه مسجد میکشاند که هرچه میشود اطرافش شلوغ باشد ، که لابد بهشت بیشتری نصیبش شود

وقتی مسجد لبالب از جمعیت شد ،ناگهان ضامن کمربند انتحاری را میکشد و لحظه ای بعد او نابود شده و دهها تن را نیز با خود کشته است

داستان درد آوری است که در این خاک "کسانی خود را برای رضای خداوند در مسجد خداوند میکشند و کسانی را با خود به کشتن میدهند که در حال عبادت خداوند هستند " داستان درد آوری است

mdelavari — Thu, 08 Oct 2009 09:34:18 GMT

يه كافي نت تو بغداد -روز- داخلي

اين كيبورد عراقي نصف حروفو نداره نصفشو من نميدونم كجاست انكليسي نميشه من جطوري بكم كه بلاكفا كه همه جاي دنيا باز ميشه دقيقا تو دفتر ما باز نميشه كلي حرف تو كلوم (بخش تحتاني كله) هست نميتونم بكم

مرد شش ميليون کلمه اي !

mdelavari — Thu, 06 Aug 2009 09:43:16 GMT

مسئول تنظیم، تدوین و انتشار آرای رييس جمهور گفت: مصاحبه‌ها، سخنرانی‌ها، نامه‌ها و پیام‌های دکتر احمدی‌نژاد در مرکز پژوهش و اسناد ریاست جمهوری در قالب‌های مختلفی تدوین و نگهداری می‌شود. پس از محاسبه قریب به یقین تمامی داده‌ها معلوم شد که تاکنون 6115432 کلمه، مرکب از 480766 سطر از دکتر احمدی‌نژاد ثبت گردیده که در 20325 صفحه و 82 مجلد به صورت داخلی تنقیح و تدوین شده است.

معناي اظهارات دکترزارعي تا آنجا که من ميفهمم اين است که رييس جمهور در 1460 روز زمامداري هر روز ميانگين 330 سطر اظهار نظرشفاهي و مکتوب کرده است و اگر فرض کنيم که ايشان براي بيان و نوشتن هر سطر 20 ثانيه صرف کند يعني به شکل ميانگين روزانه ايشان 110 دقيقه اظهارات و بيانات داشته است

به عنوان کسي که شغلش مستقيم يا غير مستقيم "حرف زدن "است شک ندارم که روزي دو ساعت سخنراني کردن بار کمرشکني است که سخنوران و متفکران بزرگ هم توانايي کشيدن آن را ندارند چه برسد به تن نحيف مديري که جز سخنراني هزاران دغدغه و مسئوليت دارد

حقير بعد از اين همه سال که شايد در دهها سخنراني اهل سياست در هر مجلس بي ربط و با ربطي حضور داشته ام هنوز نفهميده ام که چرا برخي از مسوولان دولتي و مجلسي ما حتما بايد آغاز گر تمام برنامه ها و همايش ها ي مملکت باشند و چرا بايد در تمام اين برنامه ها سخنراني کنند و مگر اين بزرگان گستره دانششان و مواضع سياسيشان تا چه اندازه گسترده است که ميتوانند ميانگين روزي دو ساعت سخنراني کنند و به تکرار،توضيح واضحات و حتي خطا گويي نيفتند ؟

هرچند مسئول انتشار آراي رييس جمهور، مرد شش ميليون کلمه اي ايران را يک "رسانه "دانسته اما گويا دکتر زارعي فراموش کرده که اگر روزي دو ساعت حرف زدن معياررسانه بودن است لابد ديگر مسئولان ايراني که گاه رکورد رييس جمهور را مثل آب خوردن شکسته اند خيلي رسانه ترند و حتما زمامداران آمريکاي لاتين با سخنرانيهاي هفت ساعته سي چهل برابر رسانه اند !

هر چند از مقايسه خود با کشورهاي صنعتي به واسطه تفاوتهاي بنيادين فرهنگي ما و آنها قلبا ناشادم اما اين وضع را مقايسه کنيد با نطق هاي برخي از زمامدارانشان که اغلب تنها چند دقيقه است و آن هم هر هفته يکبار،چه شود که کنفرانس خبري باشد در حضور اهالي رسانه و آنجا موضع گيري کنند يا حرف تازه اي بزنند.اما همان مثلا نطق راديويي هفته اي يکبار اوباما چند بار در هفته پخش مي شود در حاليکه از فيلتر سخت جامعه شناسان و مشاوران کاخ سفيد گذشته که مويي سپيد کرده اند و متکي به هزار و يک نظر سنجي واقعي از جامعه خود هستند.

راستي ميشود در سال "اصلاح الگوي مصرف "اين سخنرانيهاي طولاني و چند بار در روز مشمول جيره بندي شود ؟و آيا مردمان سرزمين من از اينگونه سخن گفتن کوتاه و گويا شادمان تر نيستند ؟

mdelavari — Wed, 29 Jul 2009 08:07:23 GMT

کارمند بيمه صدا زد :"خانم داد !" و بانويي محجوب و شکسته چهره از ميان صف ميرود به سمت ميز متصدي ،صورتي دارد به رنگ آفتاب،قدي کوتاه و شکسته و عينکي بر چشم که انگار در برابر چشمان پر اندوه پرستاري دلسوخته پنجره است

دفترچه بيمه تامين اجتماعي را ميگذارد روي ميز ،صداي مهر که ميخورد پاي نسخه، مثل ضرباهنگ انتظار است ،هر مهر يعني يکي به نوبت من نزديک شد،ما صاحبان نسخه هاي بيماريهاي سخت ،اين انتظار طولاني را در زيرزمين داروخانه هلال احمر با اين ضرباهنگ کشدار ميگذرانيم

"خانم داد"براي متصدي بيمه مثل هزار خانم و آقاي ديگر است چون حتي براي ديدن او سري هم بلند نميکند اما براي من "داد"با خاطره هاي روزهاي نوجواني و آن چهره روشن و مهتابي همراه است

"ببخشيد،شما با آقاي داد نسبتي داريد؟"مي ايستد ،نگاهم ميکند،ذره اي و فقط ذره اي شادي در چشمش روشن ميشود ،"بله !من همسر ايشان هستم "

ميمانم که بعد چه بپرسم بهتر است ،چيزي به ذهنم نمي آيد ،ناچارم از پرسيدن همان پرسش تکراري "بهترند استاد؟" ميماند چه بگويد،چيزي به ذهنش نمي آيد،ناچار است از همان پاسخ تکراري "بهترند خداراشکر"

چشمانش اما فرياد ميزنند که دروغ ميگويد ،باور نکن ،بانو ميخواهد رنجهايش را با رهگذر نا آشنايي که يکباره بر سر راهش سبز شده قسمت نکند ،باور نکن ساده دل

اما ساده دلي ميکنم و باور ميکنم ،ساده دلي ميکنم به اميد بازي روزگار که گاهي هم به مراد ما برود ،اما خبر اوردند که اين بار هم روزگار بر مراد ما نرفت

mdelavari — Mon, 27 Jul 2009 08:15:18 GMT

هر چند بعد از آن پیش بینی تاریخی حقیر که از جمله خطا ترین پیش بینی ها در تاریخ معاصر ایران از کار درآمد شایسته بود که همچون منی گریبان سیاست رها کند و دنباله کار خویش گیرد اما افسوس و دریغ که اگر ما گریبان سیاست رها کنیم سیاست گریبان ما رها نمیکند

این روزها با این فراز و فرودها و رنج ها و دردها از آن روزهاست که صد سال بعد دستکم یک فصل از کتاب تاریخ خواهد بود اما تاریخ خوانان صد سال بعد چه میدانند که چه جگرها خون شد تا این فصل فصلی از تاریخ شود.. چه میدانند؟اچه میدانند که تاریخ دارد از روی تن رنجور ما عبور میکند که تاریخ شود ..چه میدانند؟

بگذار سر به سينه ي من تا كه بشنوي
آهنگ اشتياق دلي درد مند را
شايد كه بيش از اين نپسندي به كار عشق
آزار اين رميده ي سر در كمند را

پيش بيني نتيجه انتخابات

mdelavari — Sat, 06 Jun 2009 14:38:18 GMT

من پيش بيني ميکنم اگر آرایش سیاسی تغییر نکند ميزان مشارکت بين ۳۰ تا ۳۳ ميليون خواهد بود و موسوی و احمدی نژاد به دور دوم میروند

چون اگر فرض کنید ۳۰ میلیون در انتخابات شرکت کنند برنده باید دستکم ۱۵ میلیون رای بیاورد و چون دستکم ۵ تا ۷ میلیون رای به کروبی و میرحسین تعلق دارد رای رقیب ۸ تا ۱۰ میلیون خواهد بود که با توجه به رقابت سنگین موجود دور از ذهن به نظر میرسد

موافقید ؟

این شوخی تلخ را تمام کنید

mdelavari — Fri, 08 May 2009 08:19:18 GMT

هر لحظه جمع خبرنگاران سرک میکشند که شاید باز یک آدم عجیب و غریب سر برسد تا سوژه تفریح و حاشیه نویسی از ستاد انتخابات کشور شود

همین چند دقیقه پیش یکی با موهای فشن آمده بود ،برای نامزدی ریاست جمهوری ثبت نام کرد و وقتی به محل خبرنگاران آمد چنان هجومی به سمتش شد که مطمئنم در تمام عمر اینقدر "توجه"به خودش ندیده بود

طرف به قول خودش "رپر"بود که یعنی خواننده رپ و بعد از اجرای یک قطعه سیاسی ،برنامه های آینده اش رابرای ریاست جمهوری اعلام کرد و رفت واین فقط بخش کوچکی از این قصه خنده دار است

دنیا برای رها یی از این داستان خنده دار یک راه حل ساده پیدا کرده ،و اینکه برای ثبت نام باید ۵۰۰ امضا از سیاسیون بیاوری ،به همین سادگی و من نمی دانم ما در دو دو تا چارتای چه مشکلی گرفتار شده ایم که اینطور خودمان را جلوی دوربین این همه خبرگزاری خارجی به سوژه شوخی تبدیل کرده ایم

با نهایت احترام به تمام نهادهای تصمیم گیر و با اطلاع از همه مراحل حقوقی موضوع باید گفت:آقایان ! این شوخی بی نمک دارد زیاده از حد کش دار میشود ،لطفا کاری کنید ،اگر زحمتی نیست !

جوان هاي گله و غيرت

mdelavari — Tue, 28 Apr 2009 13:59:17 GMT

این مطلب را برای آخرین شماره همشهری جوان نوشتم

انگار پاگذاشته ام به آزمايشگاه دانشگاه. بس كه همه بيش از آن چه فكر كني جوانند.

صورت ها را با ماسك پوشانده اند كه شناخته نشوند. اما به راحتي روشن است كه اغلب 35 سال بيشتر ندارند.

با اين روپوش سفيدي كه تنم كرده اند، انگار بازگشته ام به 15 سال پيش. روزهاي دانشكده شيمي، برج تقطير و ارلن و بورت و تيتراسيون. اما به خود كه مي آيم ميكروفون به دست در كارخانه هسته اي نطنز هستم و در ميان دانشمندان هسته اي ايران.

«دانشمند هسته اي » كه مي گويند خيالت نرود به سمت پيرمردي با موهاي سفيد فرفري شبيه اينشتين. اين جا دانشمند هسته اي يعني همين جوان هاي ساده پوش، با چشم هاي معصوم و ته لهجه اي كه روشن مي كند هركدام شان از كدام گوشه ايران آمده اند.

دانشمند هسته اي يعني كسي كه با دست خالي و يك حقوق معمولي، دور از خانواده تمام توانش را گذاشته تا از «هيچ»، ما را يك گام به جلو ببرد.از «هيچ» كه مي گويم مبالغه نيست.از هيچ يعني وقتي تحريم ا ت كرده اند، بنشيني از اين سايت و آن سايت، از اين كتاب و آن كتاب، پاي حرف اين آدم باتجربه وآن مدير قديمي كلمه كلمه ها را كشف كني و بعد با هزار خون دل، اين يافته ها را سر هم كني تا بشود:«مجتمع سوخت هسته اي» و چرخه سوخت در مملكت كامل شود.

در حلقه اين جمع ايستاده ام و از آن رو كه ايراني جماعت با ديدن پزشك و خبرنگار ياد همه دردهايش مي افتد دارم به ناله ها و گله ها گوش مي كنم.

همچنان كه باورم نمي شد دانشمندان هسته اي ما همين جوان ها باشند، باورم نمي شد كه «دردانه» هاي علمي ما اين طور از نبود هر امكان رفاهي و حقوق مناسب و نظام سامان يافته كاري گله مند باشند. اما بودند.

من فكر مي كنم ايراني ها بزرگ ترين تركيب كنندگان «گله» و «غيرت» اند. وگرنه چگونه مي شود روي اين سنگلاخ «نبودن» ها و «نداشتن» ها و«ندادن» ها در حالي كه داري از دست بعضي ها خون دل مي خوري، گام به پيش بگذاري و افتخار خلق كني.

mdelavari — Thu, 23 Apr 2009 14:21:18 GMT

از پنجره هواپيما که زمين سبز مخملين ،با آن خانه هاي سقف شيرواني روييده در ميان درختان نمودار ميشود ،تصوير ،هرچند دلچسب و زيباست اما شگفت زده ميشوم که چرا اينجا با تصوير ي که من در خيالم از سوييس دارم نميخواند؟

سوييس براي من آميختگي تمام عيار مدرنيته و طبيعت بود اما وقتي پشت ترافيک راه فرودگاه تا هتل مانده ام و به ساختمانهاي گاه رنگ و رو رفته نگاه ميکنم با خودم ميگويم اگر عنايت طبيعت نبود و اين هواي دل انگيز و پر از لطافت، آيا اين خاک اينگونه شهره ميشد به زيبايي ؟

اشتباه نشود ،معناي اين نوشته اين نيست که ژنو زيبا نيست ،بلکه ميخواهم بگويم با آنکه من سفر بسيار رفته ام اما هنوز انگار در چهار ديواري ذهنم زندگي ميکنم که اينقدر ميان من و واقعيت فاصله روييده است

شايد من بي تقصيرم ،چون هر چه باشد خاک من يک ميليون بناي تاريخي دارد و در خود چهار فصل را در هر فصل دارد و از ديدني و خوردني و شنيدني هر چه بخواهي دارد اما وقتي در خيابانهاي شهر راه ميروم گويي که اينجا نقطه آخر جهان است از بس که مسافر غير ايراني کم ميبيني و يادم مي آيد از آن روز که ميخواستم جايي دلار خرج کنم و فروشنده وحشت زده به من و دلارها نگاه ميکرد که انگار نه ،که حتما ميخواهم سرش کلاه بگذارم ،گويا تمام اين سالها که در خيابان ولي عصر وسايل کامپيوتر ميفروخت حتي يک نفر با پول غير ايراني سراغش نيامده بود

فقط شگفتي من از تفاوت تصوير ذهني و عينيم از ژنو نبود ،وقتي هم رييس جمهور سخنرانيش را در اجلاس آغاز کرد و چند نفر داد و فرياد کردند ،آنقدر به نشست هاي ساکت و خواب آور داخلي عادت کرده ام که انگار دنيا به اخر رسيده مانده بودم که حالا بايد چه کنم و مثل مرغ سر کنده داشتم از پله هاي مقر اروپايي سازمان ملل بالا و پايين ميدويدم که رسيدم به محل استراحت معترضان و عجب اينکه چادري برپاکرده بودند با وسايل کامل پذيرايي و چند نفر آن طرف ساز ميزدند و اين طرف قهوه بستني ميخوردند انگار نه انگار همينها بودند که يک ساعت پيش داشتند خودشان را خفه ميکردند

هر چه باشد دماغ قرمزها خوب ميدانستند که اين کار ،کار هر بارشان است و براي هر نشست و کنفرانسي از اين برنامه ها دارند و نبايد زياد به خودشان فشار بياورند که نکند دفعه بعد کم بياورند

هنوز هواپيماي ما روي باند مهر آباد ننشسته بود که با خبر شدم موضوع اجلاس ژنو هم مثل هر موضوع ديگري اهل سياست را به دودسته تقسيم کرده است گروه اول غمزده لب ميگزند که ديدي چه خاکي به سرمان شد و رييس جمهورمان که نماد ملت است را مسخره کردند و آبرويمان رفت و آه و دريغ و افسوس ....بي اعتنا به اينکه شايد نشستي نباشد در دنيا که نهادهاي غير دولتي و مردم عادي آنجا باشند و اين اعتراض ها و فريادها در آن نباشد و سياستمداران بود و نبود اين داد و فريادها را نشانه پيروزي يا شکست نميدانند و گرنه هيچ کدامشان نبايد پا را از مرزهايشان بيرون بگذارند و مگر از ان جمع بزرگ آن گروه اکثريتي که تا آخر نشستند آدم نبودند که قرشمال بازي اين چند نفر باعث سر افکندگي ماشود ؟

يا بعضي چنان ذوق زده نام سخنراني رييس جمهور را گذاشته اند "حماسه" و ميگويند که احمدي نژاد سخنان حقش را به قلب اروپا برد و صهيونيزم را عصباني کرد که گويا رييس جمهور براي بردن حرفش به قلب اروپا مانند يک فرد عادي محتاج چنان سفري است و انگار نه انگار که هر موضع گيري رييس جمهور اگر ابعاد جهاني داشته باشد خواه ناخواه در جهان منعکس ميشودو با اين استدلال لابد بايد از رييس جمهور خواست به هر کشوري که ميرود سخنراني مفصلي عليه صهيونيزم ايراد کند تا بر عصبانيت صهيونيست ها بيفزايد و مردم دنيا بيشتر سخنان او را بشنوند و اصلا مگر حرف جديدي در ان سخنراني بود که اين همه احساساتي شده ايم و يا اينکه جز اتفاقي که افتاد چه اتفاقي ممکن بود رخ دهد که اين "حماسه "باشد و آن غير حماسه ؟

القصه ...شايد برخي از اهل سياست خيلي بدشان نيايداز اينکه با اين تفسيرهاي سياه و سفيد ما دچار خطاي ديد شويم اما قبول اين نگاههاي يکسويه محتاج ذهني است که مدتي در چارديواري خويش محبوس مانده و علاقمند باشد بي تحليل مقدمات و ابعاد ،دنيا را آنطور ببيند که دوست دارد نه آنطور که هست